Gęsi
Gęsi mają dzioby w zasadzie podobne do dziobów kaczek, jednakże bardziej wąskie i twarde, przystosowane do skubania trawy, która stanowi ich główne pożywienie. W związku z tym są gęsi znacznie lepszymi piechurami, mają nogi silniejsze, osadzone bliżej środka ciała i potrafią przez cały dzień chodzić na pastwisku.Zupełnie inaczej pobierają pokarm bekasy, żyjące na wilgotnych, torfowych łąkach. Nadzwyczaj długi, prosty dziób zanurzają one na chybił trafił w miękką ziemię. Z głębi kilkunastu centymetrów wyciągają różne robaki i larwy owadów, które wyczuwają za pomocą nadzwyczaj subtelnego dotyku. Oczy bekasów osadzone są bardzo wysoko na głowie, tak że przy tej pracy nie mogą zabrudzić się ziemią, a poza tym ptak w każdej chwili widzi doskonale, co się dzieje dokoła, i czuwa nad własnym bezpieczeństwem.
Ponieważ łyska, kokoszka wodna i wodnik żywią się najróżniejszymi zwierzętami i delikatnymi roślinami, dzioby ich nie są przystosowane do specjalnego pożywienia i nie mają szczególnych kształtów. Również o dziobach trzciniaków nie można powiedzieć nic szczególnego. Kształt ich jest bardzo podobny do kształtu dziobów, jakie mają inne drobne ptaki owadożerne, np. pokrzewki i słowiki.
Również ubarwienie ptaków wodnych zależy od trybu życia i otoczenia. Prawie wszystkie gatunki żyjące w trzcinie są żółta- wobrązowe, częstokroć znaczone w drobne, ciemne plamki i kreski. Takii typ ubarwienia przedstawia bąk, bączek, wodnik, derkacz, potrzos, wąsatka i wszystkie trzciniaki. Ptaki te mają zatem doskonałą barwę ochronną i na tle zrudziałych, suchych badyli trzcin są prawie niewidoczne. Mogłoby się wydawać, że w lecie na tle zielonej trzciny barwa taka powinna je zdradzać. Zaznaczyć wypada, że nawet świeża trzcina w maju i czerwcu ma barwę zieloną jedynie w górnej części łodygi i na liściach, gdy tymczasem dolna część łodygi jest stale żółtawobrązowa. A zatem dla ptaka ukrytego w gąszczu trzcin kolor brązowy jest zawsze korzystny.